Het aangaan van relaties met leden van het andere geslacht is voor veel vloeiend sprekende mensen al moeilijk genoeg. Denk er eens over na hoe moeilijk het is voor mensen met een spraakgebrek dat bekend staat als stotteren om het vertrouwen te hebben om een langdurige relatie aan te gaan met een man/vrouw.

Ik ben Maurice en ik stotterde tot mijn tweeëntwintigste jaar, toen ik het probleem na veel hard werken wist te overwinnen. Het stotteren had een grote invloed op mijn zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde. Jarenlang heb ik me afgevraagd of ik ooit een meisje zou ontmoeten dat bereid zou zijn mijn vriendin te worden. Ik dacht altijd heel negatief en stelde mezelf vaak vragen als: waarom zou een meisje met mij uit willen gaan? Wat voor meisje wil er nu uitgaan met iemand die geen zelfvertrouwen heeft en stottert?

Op mijn zestiende begon ik met mijn vrienden uit te gaan naar kroegen en clubs. Mijn vrienden leken het vrij gemakkelijk te vinden om relaties aan te knopen met meisjes, terwijl ik geen vertrouwen had in mijn vermogen om met hen te praten.

Ik dacht altijd dingen als:

Als ik een meisje ontmoet, moet ik haar een drankje aanbieden. Geen probleem zou je denken, maar ik vond het erg moeilijk om drankjes aan de bar te bestellen.

Als ik een meisje ontmoet wordt er van mij verwacht dat ik haar minstens één keer per dag bel. De telefoon was mijn slechtste spraakgebied en iets wat ik alleen gebruikte als het moest.

Als ik een meisje ontmoet, zal ik haar vrienden en familie moeten ontmoeten. Ik vond het altijd vreselijk om nieuwe mensen te ontmoeten, omdat ze altijd zo veel directe vragen stelden, zoals: waar werk je? Ik wilde een shirt laten drukken met alle antwoorden op de meest gestelde vragen, want normaal zou ik stotteren onder de druk. Het zou zoveel makkelijker zijn om gewoon het antwoord aan te wijzen of bijvoorbeeld nummer één te zeggen.

Ik ontmoette mijn allereerste vriendin toen ik achttien was, wat een stuk! Ik moet zeggen dat ze geweldig was en het kon haar niet schelen dat ik stotterde. Ze bestelde zelfs graag drankjes en eten voor me en was eigenlijk een heel aardig meisje. Om wat voor reden dan ook geloofde ik niet dat ik goed genoeg voor haar was en maakte me constant zorgen dat ze me zou dumpen. Zoals je kunt zien was ik een zeer positief persoon. Hoe zou ik ermee omgaan als ze me zou verlaten? Hoe lang zou het duren voor ik iemand anders zou ontmoeten die met iemand met stotteren zou willen uitgaan?

Dit meisje heeft me verlaten, maar ik ben wel veertien maanden met haar uit geweest. Ik kon het aan ondanks mijn bedenkingen en was verbaasd dat de meeste meisjes/vrouwen die ik daarna ontmoette het niet kon schelen dat ik stotterde. Toch vond ik het hele datingproces erg moeilijk, vooral in het begin.

Tags:

Comments are closed